Lesoto

Rdzennymi mieszkańcami obecnego Lesoto były koczownicze plemiona Buszme-nów, przybyłe na te ziemie prawdopodobnie w I tysiącleciu p.n.e. Od VIII wieku n.e. rozpoczął się napływ ludów Bantu, które zagarniały ziemie Buszmenów i wypierały ich na południowy zachód. Początek XIX wieku przyniósł falę migracji - wojowniczego ludu Soto. Ich wódz Moshoeshoe I utworzył w 1. połowie XIX wieku państwo Basuto. Zagrożony przez Burów (potomków kolonistów holenderskich osiedlających się od XVII w. w Afryce Południowej), oddał się około 1840 roku pod opiekę Brytyjczyków. W roku 1868 Basuto zostało przekształcone w protektorat brytyjski. W roku 1871 weszło w skład Kolonii Przylądkowej. W roku 1965 państwu Lesoto przyznano autonomię wewnętrzną, a w następnym roku - 1966 - stało się ono niepodległą monarchią, członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów. W tym samym roku uzyskało członkostwo ONZ i OJA (Organizacji Jedności Afrykańskiej). W roku 1970 premier Leabua Joseph Jonathan dokonał zamachu stanu, w wyniku czego zawieszono konstytucję i ograniczono władzę króla. Represjonowano także opozycję. Szesnaście lat później, w 1986 roku, wojskowy zamach stanu przywrócił uprawnienia króla, zakazując jednocześnie działalności partii politycznych. W roku 1990 został zdetronizowany król Moshoeshoe II, który emigrował, a na tronie osadzono jego syna Letsie III (bez prawa do działalności politycznej). Rozpoczął się proces demokratyzacji kraju, zainicjowano prace nad nową konstytucją i zniesiono zakaz działalności partii politycznych. Dwa lata później (1992) król Moshoeshoe II powrócił z emigracji. W roku 1993 odbyły się pierwsze wolne wybory do parlamentu, w których zwyciężyła opozycyjna Partia Kongresowa Basuto.